Ik zit in het midden van het land en volg een training over baby en kinderuitvaarten als in de lunchpauze mijn telefoon gaat. Een kennis belt mij op en vraagt specifiek om mijn hulp. Een echtpaar heeft hun kindje verloren en zoeken iemand die hen hierin kan bijstaan. Beide ouders zijn oorlogsvluchteling en spreken geen ander taal als hun eigen taal. De communicatie zal voornamelijk via deze kennis verlopen. Wat een bijzonder verzoek, zeker tijdens een training over baby uitvaarten… dit kan bijna geen toeval zijn.
Na de training rijd ik naar het woonadres waar de intens verdrietige vader opendoet, we pakken elkaars handen en staan zo ogenschijnlijk minutenlang in de gang. Hij begeleidt me naar de slaapkamer waar zijn jonge vrouw in bed ligt en ik ga ernaast zitten. Ze begint hartstochtelijk te huilen en mijn moederhart gaat open, ik ga naast haar op bed zitten en sla intuïtief mijn armen om haar heen. Minutenlang ligt ze snikkend tegen me aan en bij mij rollen de tranen ook over mijn wangen. Niet heel professioneel, maar soms is dat zo, ik weet helaas als geen ander hoe ze zich voelt. Omdat we elkaars taal niet spreken zou je denken dat de communicatie stroef liep, maar in dit geval was de lijfelijke communicatie meer dan genoeg. Zij hadden steun en troost nodig en ik kon hen dat bieden. Ik heb geluisterd naar hun verhaal, handen vastgehouden, getroost, geknuffeld en we hebben met behulp van een vertaalapp en de hulp op afstand van de kennis zo goed mogelijk besproken wat hun wensen waren.
Hun mooie baby zoontje zou begraven worden.
En zo rij ik een paar dagen later op een prachtige zonnige lentedag in april naar de begraafplaats en waar het voor ogenschijnlijk iedereen op straat een dag is om van te genieten voel ik mij vandaag in ieder geval anders dan anders.
Vandaag gaan deze twee intens verdrietige ouders hun zo liefdevol gewenste baby zoontje begraven en ik begeleid hen daarbij.
Een week geleden is hij stil geboren na een zwangerschap van 24 weken en wat een onmenselijk groot verdriet is er bij beide ouders. Ouders die al heel veel achter de rug hebben en na een bizarre vlucht uit hun eigen, door oorlog geteisterde land, beland zijn in Nederland, waar zij het geluk hadden om twee mensen tegen te komen die hen bij veel zaken bijstaan. Zo ook deze dag .
Veel moeite was er gestoken in de steun aan de ouders, in het meedenken over het afscheid, in het schrijven van een mooi gedichten in het regelen van een muzikant die op de Iraans Koerdische tamboer wiegenliedjes uit hun eigen moederland speelde aan het graf. Steeds tussendoor werd en een liefdevol uitgesproken gedicht voorgedragen.
Zo intiem, zo rauw, zo bijzonder.
Kusje en knuffels tot het einde en ontelbare tranen om de toekomst die zo anders zal zijn dan ze hadden durven dromen.
Rust zacht lief baby jongetje.
Comments are closed