Als uitvaartondernemer maak je ook je eigen persoonlijke verliezen mee en zo was daar ineens de dag dat mijn lieve schoonmoeder overleed. Amper drie weken voor haar overlijden hebben we haar midden in een hittegolf verhuisd naar een woonzorgcentrum, waar ze helaas maar kort van haar fijne plekje heeft kunnen genieten. In haar slaap overleed ze, 88 jaar, en we zijn enorm verdrietig om haar verlies, maar dankbaar om wat ze ons geschonken heeft en opgelucht dat haar een ernstig ziekbed bespaard is gebleven.
Ik heb haar ooit moeten beloven dat ik haar een mooi afscheid zou geven en hoe verdrietig het ook was, ik heb de hele uitvaart zelf geregeld. Wij als kinderen en kleinkinderen wilden haar positieve instelling, haar leuke en actieve leven vertalen naar een passend afscheid en ik kan wel zeggen dat we daar goed in zijn geslaagd.
Truus lag in een prachtige pauwenkist, omdat zij zo trots als een pauw was op ons en wij op onze beurt op haar. Omringd door mooie en kleurrijke boeketten en haar eigen belangrijke spulletjes stond ze in de mooie lichte aula van crematorium Haagse Duinen. De plek waar ik beroepsmatig zo vaak ben en waar ik nu voor de tweede keer op rij 1 zat, op dezelfde dag, exact vier jaar na het afscheid van mijn eigen lieve vader.
Het afscheid was in haar stijl, beginnend met het mooie Voila van Andre Rieu en Emma Kok. Dit mocht niet ontbreken, zeker niet nadat we een goed half jaar voor haar overlijden nog met Truus naar het kerstconcert van Rieu zijn geweest en waar ze zo intens van had genoten.
De kleinkinderen staken kaarsen bij haar aan onder muzikale begeleiding van She van Charles Aznavour, waarin hij een ode aan de vrouw bezingt.
Truus was al 25 jaar weduwe na het overlijden van haar grote liefde Piet en er is nooit meer een ander man geweest. Tijdens het lied van Willeke en Willi Alberti “Omdat ik zoveel van je hou “hadden we foto’s gezet uit haar jeugd en de trouwfoto’s van haar en Piet. Piet was en bleef haar enige liefde ooit.
Truus heeft in haar leven heel fanatiek aan line dance gedaan en zo ontstond het idee om haar dansvriendinnen te vragen of ze voor haar wilden dansen en dat hebben ze gedaan. Ze mochten zelf de muziek uitzoeken en het werd Don Williams met You’re my best friend, ook weer zo toepasselijk.
In de woning van Truus hingen twee grote letterbakken met kleine snuisterijen die zij gedurende haar leven had verzameld, deze hebben we tijdens de nazit na de dienst in de koffiekamer gepresenteerd en we hebben alle genodigden gevraagd er 1 uit te zoeken als herinnering aan Truus. Op deze manier kregen haar spulletjes allemaal een mooi nieuw plekje.
Zo is het een bijzonder afscheid geworden van een bijzonder mens. ♥
Comments are closed