Vera was een dappere, rasechte Amsterdamse. Een pure vrouw. En in Ab zijn eigen woorden:
“Mijn Allessie.”
In september zouden Vera en Ab hun 30-jarig huwelijk vieren. Het feest stond al gepland, maar moest worden afgezegd.
Vera werd ernstig ziek, en na een zware en oneerlijke strijd overleed zij in juli in het ziekenhuis. Samen met Ab hebben we daarna een warm, persoonlijk en passend afscheid geregeld.
Vera wilde graag gecremeerd worden bij Driehuis Westerveld, een van de mooiste plekken van Nederland.
Omdat het prachtig weer zou worden, kozen we voor de buitenaula. Wat een bijzondere
Vera werd die dag met een speciaal voor uitvaarten omgebouwde golfcar naar de buitenaula gebracht.
In stilte en met respect liep iedereen in een stoet achter haar aan. De zon scheen, het was warm, en overal hoorde je hoe bijzonder mensen het vonden. “Dit was echt Vera,” zeiden ze.
De buitenaula is omgeven door hoge bomen. De stoelen staan op een veldje van houtsnippers, de kist rust op afgezaagde boomstammen, en de bloemen passen prachtig in het natuurlijke decor.
Aan houten palen hingen vazen met wilde plukbloemen, verzorgd door de locatie. We hadden Vera omringd met al haar lievelingsbloemen:
rozen, lelies en hortensia’s.
Op haar kist lagen knoflookstrengen, die zij en Ab jarenlang met liefde verkochten op markten door heel Nederland. Er stonden kaarsen in bijpassende kleuren, al liet de wind er maar één branden… Zou Vera daar iets mee te maken hebben gehad, op afstand?
Rozenblaadjes, schelpen, een kindertekening – het werd een prachtig, warm geheel.
Op speciaal verzoek van Ab droeg ik die dag niet mijn ‘saaie uitvaartpakkie’, maar een jumpsuit met een tropische print. Hij vond het geweldig – en ik ook.
Er waren mooie woorden, muziek die iets vertelde, en een toost op haar leven.
Met een borrel en een hapje, precies zoals Vera – en Ab – het had gewild.
Comments are closed